همین که گفتیم شیعه ایم،کار تمام نمی شه!

به حرف و ادعا هم نیست و با حلوا حلوا کردن هم دهان شیرین نمی شه!

باید در میدان عمل ثابت کرد که چند مَرده حلاجیم!

نه مثل خیلیامون که فقط حرف می زنیم و شعار می دیم ولی عملمون ذره ای

با حرفامون تناسب نداره!

«جابر گويد: حضرت امام محمد باقر عليه السلام به من فرمود: اى جابر آيا براى تشيع همين بس است كه كسى ادعا كند محبت ما اهل بيت را؟

سوگند به خدا كه شيعيان ما نيستند مگر افرادى كه تقواى خدا پيشه گيرند و او را اطاعت كنند.

شيعيان ما شناخته نمی ‏شوند مگر به تواضع و خشوع دل، و نگاهداری امانت و به زياد

ياد خدا كردن، و به زياد روزه گرفتن، و نماز خواندن و احسان به پدر و مادر نمودن، و

مراعات فقراى از همسايگان را نمودن و از حال آنها با خبر بودن و از حال مسكينان و

قرض داران و يتيمان با اطلاع بودن، و به آنهارسيدگی كردن و در گفتار از راستى

تجاوز نكردن و تلاوت قرآن كردن و زبان را از گفتگو با مردم مگر چيزهائى که راجع به خير

آنها است ‏بازداشتن، و افرادامين و مورداعتماد اقوام خود بودن در همه چيزها.

جابر گويد: عرض كردم اى فرزند رسول خدا ما در امروز كسى را به اين صفت كه بيان مى‏ فرمائى نمى ‏شناسيم.

حضرت فرمود: اى جابر آراء و مذاهب فكر تو را خراب نكند و تو را در شک در نياورد.

آيا براى انسان همين قدر كافى است كه بگويد: من على را دوست دارم و ولايت امر او را قبول دارم و در عين حال عمل به دستورات او نكند؟ و اگر كسى بگويد: من رسولخدا را دوست دارم - با آنكه معلوم است كه رسول خدا از على بهتر است - در صورتى كه عمل به سنت رسول خدا نكند اين محبت و دوستى براى او فائده‏اى ندارد.

بنابراين تقواى خدا را پيشه سازيد، و به آنچه خدا فرموده عمل بنمائيد.

بين خدا و كسى قرابت و خويشاوندى نيست، محبوبترين بندگان در نزد خدا پرهيزكارترين آنهاست، و عامل‏ترين آنها به دستورات خدا.

اى جابر سوگند به خدا بنده‏اى نمى‏تواند به خدا نزديك گردد مگر به فرمانبردارى از اوامر او، و با ما چنين قدرت و اختيارى نيست كه كسى را از آتش برى سازيم و هيچ بنده‏اى بر خدا نمى ‏تواند حجتى اقامه كند.كسى كه مطيع خدا باشد او دوست ماست، و كسى كه گناه كند او دشمن ماست، و كسى را قدرتی نيست كه به ولايت ما برسد مگر به عمل صالح و اجتناب از افعال ناپسند».